ถึงแม้ว่าการร้องอาละวาดเป็นส่วนหนึ่งของพัฒนาการที่พ่อแม่ต้อง (พยายาม) ทำความเข้าใจ และอาจไม่มีวิธีตายตัวที่จะจัดการกับอารมณ์ฉุนเฉียวของลูกวัยนี้ แต่สิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่เห็นตรงกันก็คือ พ่อแม่ไม่ควรใช้การตอบสนองที่รุนแรงทั้งทางร่างกายและจิตใจ รวมถึงการติดสินบนด้วยของรางวัล หรือยอมแพ้ไปเฉยๆ ก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีเช่นกัน
เมื่อลูกวัยอนุบาล เริ่มเอ่ยปากว่าที่โรงเรียน ‘ไม่มีใครเล่นด้วย’ คุณพ่อคุณแม่อาจไม่รู้ว่าควรทำอะไรหรือจะช่วยลูกแก้ปัญหาอย่างไรได้ สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่พอจะทำได้ทันทีก็คือการรับฟัง และพยายามทำความเข้าใจว่า การเล่นและมีเพื่อนเล่น เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเด็กๆ มาก
ทั้งที่พยายามเลี้ยงดูและคอยเตือนคอยสอนให้ลูกรู้ว่าอะไรควรทำ ไม่ควรทำ เพราะอยากให้ลูกเป็นที่รักของทุกคน แต่บางทีลูกก็ยังแสดงพฤติกรรมไม่น่ารักออกมา จนคุณพ่อคุณแม่อดสงสัยไม่ได้ว่าลูกไปเอานิสัยไม่ดีมาจากไหน
สังคมครอบครัวแบบตะวันออก รวมถึงครอบครัวคนไทย มักจะคุ้นเคยกับการที่พ่อแม่ใช้ห้องนอนและนอนบนเตียงใหญ่ร่วมกับลูก ไปจนกว่าลูกจะโตหรือเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ในขณะที่ประเทศตะวันตกส่วนใหญ่ พ่อแม่จะ แยกห้องนอนกับลูก ตั้งแต่ลูกอายุยังน้อย
เพราะการเติบโตในช่วงเวลา ค่านิยม และวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ทำให้คนเรามีประสบการณ์และชุดความคิดที่แตกต่างกันเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้น มุมมองที่เปลี่ยนแปลงและแตกต่างของคนแต่ละช่วงวัย จึงไม่ควรถูกนำมาตำหนิหรือตัดสินจนกลายเป็นความขัดแย้ง โดยเฉพาะความขัดแย้งที่กระทบกับความสัมพันธ์ในครอบครัว










